Hanoi Sonata

เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ในวันพระจันทร์เต็มดวงและวันสำคัญต่าง ๆ ของปี แม่มักพาฉันไปยังวัดและศาสนสถานหลายแห่งในเขตเมืองชั้นในของเมืองหลวง เช่น วัดกวนแถ่ง วัดเตย์โฮ และวัดเจิ่นก๊วก เป็นต้น ในความทรงจำวัยเด็กของพวกเรา—ลูกหลานชาวฮานอย—บทเพลงพื้นบ้านโบราณเหล่านี้มักพาให้นึกถึงภาพของเมืองฮานอยเสมอ:
“ลมพัดกิ่งไผ่เอนอ่อน เสียงระฆังวัดเจิ่นวู เสียงไก่ขันแห่งโถซือง…”
ในระดับของจิตใต้สำนึก ความงามของฮานอยเกิดจากการประสานกันขององค์ประกอบหลักสามประการ ได้แก่ ภาพจำอันคุ้นเคยจากอดีต เช่น หลังคาวัดและแนวไผ่—การรับรู้ทางสายตา เสียงระฆังวัดที่แผ่วเบาและผ่อนคลาย—การรับรู้ทางการได้ยิน และความสบายจากสายลมเย็นในยามบ่ายปลายฤดูร้อน—การรับรู้ผ่านการสัมผัส
จากแรงบันดาลใจดังกล่าว “HANOI SONATA” จึงถูกนำเสนอขึ้นในฐานะผลงานศิลปะร่วมสมัย ที่ไม่เพียงสะท้อนคุณค่าทางวัฒนธรรมและภาพลักษณ์ของเมือง หากยังมุ่งมอบประสบการณ์ที่พิเศษและลึกซึ้งให้กับผู้ใช้งาน ผ่านการรับรู้หลายประสาทสัมผัส (multi-sensory experience)